Pesten

Je geeft jezelf wel erg bloot! Dat zei een collega van mij nadat er een flink aantal verhalen van mij waren gepubliceerd. Ik vroeg of het niet te ver ging maar dat vond hij niet. Dus dan maar weer een stapje verder. 

Ik ben vroeger best flink gepest op school, dat begon op de lagere school (basisschool) en bleef aan de gang tot ik doorstroomde van de MAVO naar de HAVO waar ik zonder probleem sociaal opgenomen werd. 

Nog steeds vraag ik me eigenlijk af hoe dat kwam. Ik was niet anders of veranderd, wel de school-omgeving. Ik kan me niet herinneren dat de school anders was dan wat ik eerder had meegemaakt. We waren allemaal wat ouder en misschien had het daarmee te maken. De enorme opleving van mijn sociale leven (beter nog: het ontstaan van mijn sociale leven!) had natuurlijk tot gevolg dat mijn schoolwerk er ernstig onder leed. 

Heeft het zijn sporen nagelaten? Ja, natuurlijk. Pesten gaat je niet in de "kouwe kleren" zitten. Ik mag denk ik van geluk spreken niet zoals de gasten in het programma "Gepest" geëindigd te zijn. Min of meer hoopjes ellende met wrok naar hun pesters die hun hele leven (nog steeds) beheerst. 

Wat me dan vooral opvalt is dat de pesters vaak erg weinig weten van het leed dat ze hebben aangedaan. Soms weten ze er echt helemaal niets meer van of wordt het door hen gebagatelliseerd omdat het voor hun gevoel wel meeviel. 

Het ware probleem ligt naar mijn mening bij de leerkrachten en de school. In Amerika zijn scholen die een "zero tolerance" beleid voeren als het om pesten gaat. Soms gaat het zover dat iemand zonder pardon van school wordt gestuurd als hij of zij pest, soms zonder dat enige vorm van verdediging mogelijk is, wat dan ook wel weer erg ver doorslaat. Het werkt wel. Deze scholen worden veel door "buitenbeentjes" bezocht. De niet-meelopers (c'est moi), de openlijke homoseksuelen, de watjes, de nerds en zelfs de roodharigen.

Foto: John Evans

Ik leg mijn frustratie bij de leerkrachten en scholen waar ik op heb gezeten. Krachtig optreden tegen pesten, uitleggen waarom het níét kan en het gewoonweg niet accepteren. Laten we nu niet de pesters er (jaren later) op aanspreken maar direct de verantwoordelijken die moeten zorgen voor een veilige omgeving om in op te groeien en te leren. De pesters waren destijds klein, kinderen nog, zonder het besef van wat het pesten iemand kan aandoen, soms voor de rest van het leven. Laten we dat vooral even los zien van de huidige pogingen om "pesten aan te pakken" want als dat blijft hangen in groepsgesprekken en "uitleggen dat het zo vervelend is" zal dat weinig uithalen. 

Als ik nu op een paar facebook profielen van mijn vroegere pesters kijk zitten er een paar bijzonder zielige figuren tussen. Moet ik die nu gaan aanspreken op hun vroegere gedrag? Kom nou toch! Verhaal halen bij een paar foute leraren heb ik direct na mijn schooltijd wèl gedaan en dat was best bevredigend. 

Als je mijn verhalen kunt waarderen deel ze dan op de Facebook, of druk op de like-knop onder de blog of de Google+1 knop ernaast. (Als je mijn verhalen niet kunt waarderen deel ze dan met een naar commentaar erbij.) Je kunt je ook abonneren op de verhalen als je je e-mailadres invult op de blogsite of de blog gaat volgen.

Grensgevalletje

Ik heb wel eens verteld dat ik in België heb gewerkt. In dat verhaal vertelde ik vooral de minder leuke kanten van de Belgische regels rond arbeidscontracten en zo en hoe ik er weg ben gegaan. Maar ik heb het er ook erg naar mijn zin gehad.

Je moet je voorstellen dat je werkt tussen en voor mensen die met vakantie zijn en dus altijd een vakantiegevoel uitstralen. Natuurlijk zitten er altijd chagrijnen tussen maar het gros is vrolijk en blij....en met vakantie. Ook de meisjes....je kunt je voorstellen dat er nogal een vrije sfeer heerste. 

Nu had ik samen met de dochter van de beheerder de oude (houten) kantine geannexeerd en daar organiseerden we voor de jeugd disco-avonden. Succesvolle disco-avonden want het was in het hoogseizoen helemaal afgeladen. Menig meisje innig gekust dat de volgende dag wegging en om die reden ook wat losser met haar principes omging.

Foto: Barbara van der Keur

Elke morgen werd er vers brood verkocht in de winkel en dat moest voor openingstijd worden opgehaald in het dorp in de buurt. Ik heb weleens 's morgens achter het stuur van de auto gezeten dat de drank nog niet helemaal uit de man was....of helemaal niet...

Kortom: best wat meegemaakt daar vlak over de grens. In die tijd waren er ook nog sporadische grenscontroles op de kleine dorpsweggetjes die van België naar Nederland gingen. Op een dag werd ik bij de grens aangehouden door de Nederlandse Marchaussee. "Je voorband is glad, daar krijg je een bekeuring voor, ga daar maar staan." Ik keek uit mijn raam en zag dat ik vóór de streep stond die de grens aangaf tussen België en Nederland. Ik stond in België dus. In plaats van vooruit naar de aangewezen parkeerplaats te rijden reed ik achteruit terug België in en reed daar naar een parkeerplaats, waar ik de gladde band heb verwisseld. Lachend reed ik daarna de grens over. 

...........waar gebeurd? Nee hoor, ik ben keurig naar de aangewezen parkeerplaats gereden, kreeg een bon en mocht mijn band wisselen. Ik had het echter zoooo graag gedaan.....waarom ben ik nou toch zo'n schijterd!


Als je mijn verhalen kunt waarderen deel ze dan op de Facebook, of druk op de like-knop onder de blog of de Google+1 knop ernaast. (Als je mijn verhalen niet kunt waarderen deel ze dan met een naar commentaar erbij.) Je kunt je ook abonneren op de verhalen als je je e-mailadres invult op de blogsite of de blog gaat volgen.

Griekse les

Mijn vrouw probeert de Griekse taal onder de knie te krijgen. Het werd ingegeven door de studie die ze voor haar werk heeft gevolgd waarna ze het wel lekker vond om nog meer in zich op te nemen. 

Foto: Demagneto

Voor het werk was het zo'n typisch gevalletje van een moetje. Een bevestiging van dingen die je allang doet en weet maar waar nog wel een papiertje voor moet worden behaald. Vragen naar de bekende weg, leren over dingen die je in de praktijk allang anders doet. Dan loopt er plotseling een overjarige puber in huis rond die dingen roept als: "Ik heb geen zin om naar school te gaan", "Die stomme rotschool ook altijd", "Waarom moet ik nou morgen aweeeeer", "Ik kan dit niet". Uiteindelijk ligt er dan een diploma met maximale cijfers, dus is ze met vlag en wimpel geslaagd. 

Het leren van de Griekse taal is eigenlijk ingegeven doordat we er graag op vakantie gaan en ons er misschien ooit  wel willen vestigen. Om nu van die "Ik vertrek" taferelen te voorkomen (wel vertrekken maar niet de taal een beetje leren) leert Mar nu alvast een stukje van de taal. 

Bovendien komt het handig uit als we er nu op vakantie gaan. De eerste keer nadat ze met de cursus begonnen was, was het een openbaring voor Mar. Normaal gesproken kom je niet zomaar uit het alfabet dat in Griekenland gebruikt wordt. Nu kon ze een groot deel van de dingen lezen, wat een feest. Verstaan was moeilijker maar begint nu ook op gang te komen. (Ik hoop nog steeds op een "Pasta-Pipo" momentje.)

Ondertussen luisteren we ter ontspanning naar Griekse radio (lang leven internet en Venus FM) en leert Mar elke dag een beetje bij. Ze is al halverwege de gevorderden cursus. En dan? Ze heeft al aangegeven dat ze nu iets ontspannends wil doen en daarna iets met medicijnen of zo....even.......zomaar.





Als je mijn verhalen kunt waarderen deel ze dan op de Facebook, of druk op de like-knop onder de blog of de Google+1 knop ernaast. (Als je mijn verhalen niet kunt waarderen deel ze dan met een naar commentaar erbij.) Je kunt je ook abonneren op de verhalen als je je e-mailadres invult op de blogsite of de blog gaat volgen.

Taverne

Ik zal mezelf geen discobeest noemen. Maar ik had wel een eigen discotheek in Drunen  vroeger. Met ongeveer drieduizend losse stukjes apparatuur die door mijn vader en ik naar binnen werden gedragen op de plek waar ik muziek moest gaan maken. Het was gewoon een beetje na-aperij van mijn oudere broers die ook een disco hadden. 

Zij beconcurreerden de broers van Bart van Gogh (de vroegere "stem van Sky Radio") die ook een discotheek hadden en in de buurt woonden.  Met een grote luidsprekerbox tussen hun in op de brommer reden ze naar de Krypte (kelder) van de Fatimakerk in de buurt. Daar draaiden ze muziek tussen de bandjes die daar optraden. 

Terug naar Drunen waar ik van mijn 13e tot mijn 18e woonde. Samen met een vriend had ik

Foto: www.7lantaarns.nl

een discotheek. Maar daarnaast ging ik ook uit in de buurt. In het jongerencentrum van de lutherse kerk in de buurt (foei! je was toch katholiek?) en in de plaatselijk discotheek. Dat was 
Taverne de Zeuven Lantaerns. Heel bijzonder. Dit was officieel een Bistro, dat was namelijk de enige vergunning die de eigenaar kon krijgen. Dat hij daarna tot 1 uur 's nachts mensen in de zaak liet dansen werd kennelijk door de gemeente door de vingers gezien. 

Ik was een graag geziene gast in de disco. Ik zorgde voor speciaal gemixte versies van hits en voorzag op een zeker moment de DJ van de tent van een tijdelijke versterker toen de vaste versterker in rook opging op een avond. De DJ was overigens een van de zangers in een carnavalsduo, de Deurzakkers en -naar later bleek- ook de producer van een Defltse popband "The Mo". 

Ik had het ontzettend naar mijn zin in de disco. En met mijn pas aangekweekte baard was ik van harte welkom. Samen met mijn 7 jaar oudere broer ging ik naar de disco. Toegang 18 jaar.  Ik (17 jaar) liep met een "hoi" door naar binnen. Mijn  broer (24 jaar) werd tegengehouden. Of hij zich even kon legitimeren en kon laten zien of hij wel 18 was. Gniffel, gniffel, gniffel. 


Als je mijn verhalen kunt waarderen deel ze dan op de Facebook, of druk op de like-knop onder de blog of de Google+1 knop ernaast. (Als je mijn verhalen niet kunt waarderen deel ze dan met een naar commentaar erbij.) Je kunt je ook abonneren op de verhalen als je je e-mailadres invult op de blogsite of de blog gaat volgen.

Respect kan je kopen

Door Jeroen Geerts

Foto: Marja vd Kaaij

Kortgeleden in Praag geweest. Wat een mooie stad is dat, alleen al de architectuur en omgeving is een heerlijkheid om in rond te lopen. Okay, de temperatuur viel wat tegen, in het echt was het min 3 of zo, maar de "gevoelstemperatuur" was min 15. Na drie dagen door de stad lopen ben je de kou goed zat en loop je van warme plek naar warme plek. Een caféterras met verwarming, een museum met verwarming....een pizzeria met verwarming....de hotelkamer met verwarming. En dat terwijl wij mensen zijn die ook in de winter geen verwarming in de slaapkamer aan hebben en het raam blijft open. 

Wat ons wel tegenviel was het bezoek aan de Joodse begraafplaats. In een ver verleden heb ik eens een reportage gemaakt op de Joodse begraafplaats in Den Haag. Met man en macht werden de verslaggevers voorzien van een hoofdbedekking. Dat was dan een geleend keppeltje of desnoods een zakdoek, met enige creativiteit over je hoofd gedrapeerd. Je toont respect voor de Joodse cultuur door je hoofd te bedekken bij het betreden van een begraafplaats. 

Het bezoeken van de Joodse wijk in Praag wordt commercieel uitgebaat door de Joodse gemeenschap. Je kunt een kaartje kopen voor het bezoek aan alle Synagogen in de Joodse wijk in Praag (behalve de oude-nieuwe synagoge) en de Joodse begraafplaats. Dit kost je 12 euro. Dit wordt dan begeleid door de meest chagrijnige mensen die je je kan voorstellen. 

Na een bezoek aan een van de prachtige synagogen met een keur aan leerzame artikelen vraag je de weg naar de ingang van de begraafplaats aan de bewaker. Die snauwt dat je "tweemaal de hoek om moet". Welke kant op wordt niet direct duidelijk en je durft het ook niet meer te vragen. Bij de rij voor de ingang staat iemand te roepen "Kaartjes links, boekhandel en kaartjes rechts" pas wanneer anderen links passeren met hun kaartje in de hand wordt het duidelijk. 

Foto: Marja vd Kaaij

Triest wordt het bij de ingang van de begraafplaats. Foto's maken mag, tegen betaling van 2 euro extra. Moet ik niet iets op mijn hoofd uit respect voor de Joodse begraafplaats en haar gemeenschap? Ja, er zijn blauwe, papieren keppeltje met het opschrift "Joods Begraafplaats Praag". Je kunt ze kopen voor 20 eurocent en bij de uitgang van de begraafplaats wordt je vriendelijk gevraagd ze weer in te leveren. Het lijkt niemand iets uit te maken of je wel of niet zo'n keppeltje koopt, er lopen ook veel mensen blootshoofds over de begraafplaats. Kennelijk kun je respect kopen of huren in dit geval. 

Als je mijn verhalen kunt waarderen deel ze dan op de Facebook, of druk op de like-knop onder de blog of de Google+1 knop ernaast. (Als je mijn verhalen niet kunt waarderen deel ze dan met een naar commentaar erbij.) Je kunt je ook abonneren op de verhalen als je je e-mailadres invult op de blogsite of de blog gaat volgen.